Przytulia czepna występuje w obszarze umiarkowanej strefy klimatycznej Europy, Azji i Afryki Północnej. W Polsce jest pospolita na całym niżu i w niższych położeniach górskich po regiel dolny. Spotkać ją można jako roślinę światłolubną na łąkach, murawach, przydrożach, zaroślach, nasypach kolejowych, skrajach lasów, w ciepłolubnych dąbrowach i prześwietlonych drzewostanach. Przytulia zawiera związki irydoidowe pochodne antracenu, kumarynę, garbniki, kwas krzemowy, cytrynowy i galusowy. Była szeroko stosowana w medycynie ludowej i potwierdzono jej właściwości lecznicze.
Przytulia – według literatury ziele przytulii posiada właściwości, które były wykorzystywane do łagodzenia poniższych dolegliwości:
- Glikozydy irydoidowe (m.in. asperulozyd, monotropeina): Wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, a asperulozyd dodatkowo działa lekko przeczyszczająco i moczopędnie.
- Flawonoidy (np. kwercetyna, rutyna): Są silnymi antyoksydantami, działają przeciwzapalnie, uszczelniają naczynia krwionośne i wspomagają działanie witaminy C.
- Taniny (garbniki): Mają właściwości ściągające, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i mogą hamować drobne krwawienia.
- Kumaryny: Związki o działaniu rozkurczowym, uspokajającym i mogące wpływać na krzepliwość krwi.
- Kwas cytrynowy i kwas galusowy: Kwasy organiczne o działaniu antyoksydacyjnym i antyseptycznym.
- Krzemionka: Wpływa korzystnie na stan skóry, włosów i paznokci oraz tkanki łącznej.
- Niewielkie ilości olejków eterycznych i saponin.
SPOSÓB PRZYGOTOWANIA: Napar – należy zalać wrzątkiem 3-4g roślin i pozostawić na 10 minut przed odcedzeniem. Pić dwie do trzech filiżanek dziennie Odwar z przytulii (gotować ziele przynajmniej 10 minut) dobry do przemywania ran i wyprysków, cery tłustej i ze zmianami ropnymi, ponadto zasobny w krzemionkę i związki fenolowe – doustnie przy zapaleniu gardła, biegunce.
Informacje zaczerpnięte z Internetu i ogólnodostępnej literatury.
